Δεν υπάρχουν λέξεις αρκετές για να περιγράψουν την οδύνη που σκέπασε σήμερα την Αγία Παρασκευή Άρτας. Η κηδεία του 15χρονου Σπύρου, που πνίγηκε στα νερά του Άραχθου μαζί με τον 12χρονο φίλο του, ήταν μια τελετή που όλο το χωριό θα θυμάται για πάντα.
Το λευκό φέρετρο σκεπασμένο με στεφάνια από λουλούδια και την ελληνική σημαία, σύμβολο του ηρωισμού του, πέρασε ανάμεσα σε ανθρώπους που στέκονταν σιωπηλοί – κάποιοι κρατούσαν κεριά, άλλοι σταυροκοπιόνταν με βουβό δάκρυ.
Οι γονείς, άνθρωποι γνωστοί και αγαπητοί στην τοπική κοινωνία, δεν μπορούσαν να συνειδητοποιήσουν το κακό που τους βρήκε. Ο Σπύρος, όπως είπε ο δάσκαλός του στον επικήδειο, «ήταν πάντα εκεί για τους άλλους – πάντα πρόθυμος να βοηθήσει, να γελάσει, να μοιραστεί».
Δεν ήταν απλώς η κηδεία ενός παιδιού· ήταν ένα πανελλήνιο πένθος συμπυκνωμένο σε ένα μικρό χωριό της Άρτας. Ένα παιδί που χάθηκε όχι από απροσεξία, αλλά από γενναιότητα. Και αυτή η απώλεια πονά πιο πολύ.
