Σε μια απόφαση που προκαλεί έντονο προβληματισμό για τη συνέπεια των χρονοδιαγραμμάτων στα δημόσια έργα, η Περιφέρεια Ηπείρου ετοιμάζεται να επικυρώσει την τρίτη κατά σειρά παράταση για την ολοκλήρωση της Παράκαμψης Νικόπολης. Σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά την αρχική υπογραφή της σύμβασης, το έργο παραμένει σε εξέλιξη, με τη νέα καταληκτική ημερομηνία να μετατίθεται πλέον για τις 31 Αυγούστου 2026. Το παράδοξο της υπόθεσης έγκειται στο γεγονός ότι, παρά τη συνεχή διολίσθηση του χρονοδιαγράμματος, ο ανάδοχος διατηρεί ακέραιο το δικαίωμά του στην είσπραξη πριμ έγκαιρης παράδοσης, καθώς οι καθυστερήσεις βαφτίζονται επισήμως ως αποτέλεσμα «ανωτέρας βίας».

Η αρχική δέσμευση προέβλεπε παράδοση του οδικού δικτύου τον Απρίλιο του 2024, όμως η πραγματικότητα διέψευσε τις προσδοκίες. Μέσα από ένα γαϊτανάκι παρατάσεων και συμπληρωματικών συμβάσεων που αύξησαν το κόστος, η Περιφερειακή Επιτροπή καλείται τώρα να εγκρίνει μια ακόμη καθυστέρηση, βασιζόμενη στις εισηγήσεις των υπηρεσιών που αποδεσμεύουν τον εργολάβο από κάθε ευθύνη. Ως βασικές αιτίες προβάλλονται οι εμπλοκές στις απαλλοτριώσεις της ΒΙΠΕ Πρέβεζας, οι τροποποιήσεις μελετών σε κόμβους, η αντικατάσταση του φωτισμού με τεχνολογία LED και οι διαρκείς μετατοπίσεις δικτύων κοινής ωφέλειας – ζητήματα που συχνά εγείρουν ερωτήματα για την πληρότητα του αρχικού σχεδιασμού.

Αυτή τη στιγμή, το φυσικό αντικείμενο του έργου έχει υλοποιηθεί σε ποσοστό 88%. Πρόκειται για μια εκτεταμένη παρέμβαση που περιλαμβάνει την κατασκευή δέκα κόμβων, τη δημιουργία τετράιχνης οδού, χώρους στάθμευσης γύρω από τον εμβληματικό αρχαιολογικό χώρο της Νικόπολης και κρίσιμες συνδέσεις με τον Μύτικα και τη Σμυρτούλα. Παρά τις εκκρεμότητες που αφορούν κυρίως τη δεύτερη συμπληρωματική σύμβαση, η Ειδική Υπηρεσία Διαχείρισης του Προγράμματος «Ήπειρος» εμφανίζεται σύμφωνη με τη νέα αναβολή, έχοντας ήδη μεταφέρει τη χρηματοδότηση στο νέο ΕΣΠΑ 2021–2027.

Η κριτική που ασκείται επικεντρώνεται στην ευκολία με την οποία παρατείνονται έργα στρατηγικής σημασίας, την ώρα που το οικονομικό αντικείμενο διογκώνεται και οι πολίτες παραμένουν εγκλωβισμένοι σε ένα εργοτάξιο διαρκείας. Η επίκληση της ανωτέρας βίας από το Υπουργείο Υποδομών και τις τοπικές αρχές φαίνεται να λειτουργεί ως ασπίδα προστασίας για το πριμ του αναδόχου, αφήνοντας ωστόσο εκτεθειμένη τη διοίκηση ως προς την αποτελεσματικότητα της επίβλεψης και την τήρηση των δεσμευτικών προθεσμιών σε μια περιοχή που διψά για σύγχρονες υποδομές.