Ιόνια Οδός – Πρέβεζα: Ένας οδικός άξονας-φάντασμα ανάμεσα σε δεκάδες μελέτες -Νέες καθυστερήσεις!!
Το σήριαλ της σύνδεσης της Ιόνιας Οδού με την Πρέβεζα συνεχίζεται με νέα επεισόδια γραφειοκρατικής ευρηματικότητας, θυμίζοντας ολοένα και περισσότερο το θρυλικό γεφύρι της Άρτας. Μετά από δεκαπέντε χρόνια παραμονής των μελετών στα συρτάρια του Υπουργείου και άλλα τρία χρόνια στα χέρια της Περιφέρειας Ηπείρου, το πολυαναμενόμενο έργο παραμένει εγκλωβισμένο σε έναν φαύλο κύκλο συμπληρωματικών αναθέσεων. Η τελευταία εξέλιξη αφορά την ανάγκη εκπόνησης μιας εξειδικευμένης ιχθυολογικής μελέτης, η οποία κρίνεται απαραίτητη για την ολοκλήρωση της ειδικής οικολογικής αξιολόγησης. Αν και η Περιφέρεια είχε δεσμευτεί για την κατασκευή του οδικού άξονα «κομμάτι-κομμάτι», η πραγματικότητα δείχνει ότι, προς το παρόν, το μόνο που προχωρά με αυτή τη μέθοδο είναι οι αποσπασματικές μελέτες.
Η διαρκής μετακύλιση ευθυνών ανάμεσα στις κεντρικές και τις τοπικές αρχές δεν φαίνεται να συγκινεί την τοπική κοινωνία, η οποία βλέπει έναν στρατηγικής σημασίας δρόμο να χάνεται μέσα σε έναν λαβύρινθο τεχνικών και περιβαλλοντικών προαπαιτούμενων. Το παράδοξο της υπόθεσης είναι ότι, ενώ οι υποδομές της Ηπείρου εκσυγχρονίζονται σε άλλους τομείς, η Πρέβεζα παραμένει «αποκομμένη» από τους κεντρικούς αυτοκινητόδρομους, περιμένοντας πλέον τη γνωμάτευση των ιχθυολόγων για να προχωρήσει το έργο. Η νέα αυτή ανάθεση έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά σειρά προηγούμενων μελετών, δημιουργώντας την αίσθηση ενός παζλ που δεν πρόκειται να ολοκληρωθεί σύντομα.
Η ανάγκη για έναν σύγχρονο και ασφαλή δρόμο που θα συνδέει την Πρέβεζα με την Ιόνια Οδό είναι επιτακτική, όμως ο σχεδιασμός μοιάζει να έχει βαλτώσει ανάμεσα σε υπουργικά γραφεία και περιφερειακές επιτροπές. Η ιχθυολογική μελέτη είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου σε μια διαδικασία που χαρακτηρίζεται από καθυστερήσεις δεκαετιών. Όσο η κατασκευή παραπέμπεται στο μέλλον με πρόσχημα νέες επιστημονικές παραμέτρους, η οικονομική και τουριστική ανάπτυξη της περιοχής παραμένει όμηρος μιας μελέτης που μοιάζει να μην τελειώνει ποτέ, αφήνοντας την Ήπειρο με την πικρή γεύση ενός έργου που έχει γίνει πλέον τοπικό ανέκδοτο.
