Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν υπήρξε ποτέ ένας συμβατικός πολιτικός, και όπως αποδεικνύεται, δεν σκοπεύει να γίνει ούτε τώρα. Μεταφέροντας την πολυετή εμπειρία του από τον αδίστακτο κόσμο των επιχειρήσεων στον Λευκό Οίκο, ο Αμερικανός πρόεδρος εισάγει ένα νέο μοντέλο γεωπολιτικής κυριαρχίας. Η στρατηγική του δεν βασίζεται πλέον στην τοποθέτηση πειθήνιων «μαριονετών» που εκτελούν εντολές, αλλά στη δημιουργία κρατών-θυγατρικών. Για τον Τραμπ, ο ιδανικός ηγέτης σε χώρες όπως η Βενεζουέλα ή το Ιράν δεν είναι ένας εξόριστος αντιφρονών, αλλά ένας ισχυρός εσωτερικός παίκτης που μπορεί να εγγυηθεί τη σταθερότητα και τα αμερικανικά συμφέροντα ως «επιχειρηματικός εταίρος».

Αυτή η προσέγγιση εξηγεί την πρόσφατη στάση του απέναντι στην αντιπολίτευση της Βενεζουέλας και τον Ρεζά Παχλεβί του Ιράν. Ο Τραμπ φαίνεται να «αδειάζει» όσους ποντάρουν αποκλειστικά στην αμερικανική στρατιωτική επέμβαση για να ανέλθουν στην εξουσία. Αντιθέτως, αναζητά πρόσωπα μέσα από τη «μήτρα» των υπαρχόντων καθεστώτων –όπως η Ντέλσι Ροντρίγκες ή κάποιος «μεταρρυθμιστής» Αγιατολάχ– οι οποίοι διαθέτουν το αναγκαίο έρεισμα για να διοικήσουν τη χώρα τους ως υποκατάστημα της «Μεγάλης Αμερικανικής Επιχείρησης». Ακόμα και στη Γάζα, το όραμα της «Ριβιέρας της Μέσης Ανατολής» περνά μέσα από ηγέτες που θα έχουν την εμπιστοσύνη της Ουάσιγκτον, μετατρέποντας την περιοχή σε ένα κερδοφόρο real estate project.